Wacław Calewski (ur. 14 grudnia 1893 w Piekutach, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – major kawalerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Józefa i Leokadii z Kamieńskich, urodzony 14 grudnia 1893 w Piekutach, w ówczesnym powiecie mazowieckim guberni łomżyńskiej. W 1904 rozpoczął naukę w rosyjskim gimnazjum w Łomży. Z chwilą rozpoczęcia strajku szkolnego przeniósł się do polskiej Szkoły Handlowej w tym samym mieście. W 1908 wyjechał do Rosji, gdzie uczył się prywatnie. W 1911 w Woroneżu zdał maturę. Od marca 1912 należał do Związku Strzeleckiego, a następnie od sierpnia 1914 do Polskiej Organizacji Wojskowej.
W czasie I wojny światowej, 5 sierpnia 1915 wstąpił do Legionów Polskich, gdzie przydzielono go do 6 batalionu I Brygady, a następnie od 1 stycznia 1916 służył w 1 pułku ułanów. We wrześniu 1915 został ranny. Wraz z pułkiem Władysława Bieliny-Prażmowskiego przebył cały szlak bojowy Legionów 1916/17. Brał udział w walkach na froncie wołyńskim. Od 5 lutego do 31 marca 1917 był słuchaczem kawaleryjskiego kursu oficerskiego przy 1 pułku w Ostrołęce. Kurs ukończył z wynikiem dostatecznym. Posiadał wówczas stopień starszego ułana.