Nieśmiertelny garnizon (ros. Бессмертный гарнизон) – radziecki dramat wojenny z 1956 roku w reżyserii Zachara Agranienki i Eduarda Tisse.
Fabuła Maj 1945 roku. Radzieccy żołnierze walczą w Berlinie. Gdzieś niedaleko stolicy III Rzeszy radzieckie oddziały pancerne wyzwalają obóz jeniecki z radzieckimi żołnierzami. U bram obozu oczekują na nich uzbrojeni jeńcy pod dowództwem siwobrodego majora, którzy wcześniej opanowali obóz. Po wylewnym powitaniu, przywódca jeńców opowiada dowódcy czołgistów swoje wojenne losy przed niewolą – historię heroicznej obrony twierdzy brzeskiej. Jak się bowiem okazuje tuż przed wybuchem wojny ci dwaj ludzie znali się i służyli w nieodległych garnizonach Brześcia. Major nazwiskiem Baturin bronił twierdzy do samego końca i był jej ostatnim obrońcą schwytanym przez atakujących Niemców, komisarz Kucharkow służący w dywizji mającej wesprzeć obrońców w wypadku ataku, dostał się do niewoli już w pierwszym dniu walk, ale z niej zbiegł. Obydwaj mężczyźni byli przekonani o swojej śmierci.