Za postawę wykazaną podczas walki w składzie 1 pp Leg., 17 maja 1922 odznaczony został orderem wojskowym „Virtuti Militari” V klasy, a w uzasadnieniu jego nadania czytamy m.in.:
15 stycznia 1919 ochotniczo wstąpił do Wojska Polskiego. W czasie wojny polsko-ukraińskiej uczestniczył w walkach o Lwów, a 7 maja 1919 został ciężko ranny i dostał się do niewoli. Po uwolnieniu pełnił służbę w 17 pułku piechoty, którego był współorganizatorem. W 1921 został odkomenderowany na Górny Śląsk, gdzie brał udział w III powstaniu śląskim, jako dowódca 5 pułku piechoty. Po zakończeniu walk powstańczych pozostał w wojsku i powrócił do 17 pułku piechoty. W jednostce służył do 1934. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 w korpusie oficerów piechoty. 18 lutego 1928 awansował na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 i 32. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W tym samym roku pełnił funkcję komendanta obwodowego przysposobienia wojskowego. W czerwcu 1934 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko dowódcy batalionu KOP „Czortków”. 27 czerwca 1935 prezydent RP nadał mu stopień podpułkownika z dniem 1 stycznia 1935 i 24. lokatą w korpusie oficerów piechoty.