Tymczasem Humayd spustoszył Cypr, a około 16 tys. mieszkańców wyspy (wraz z ich arcybiskupem) uprowadził do Syrii, gdzie zostali sprzedani w niewolęC. Mango, R. Scott, The Chronicle, ss.661–662.W. Treadgold, The Byzantine Revival, s.145..
Nicefor, zbyt słaby i zagrożony na tyłach przez Bułgarów, nie był w stanie powstrzymać najazdu. Dowodził swą armią w polu i odniósł nawet kilka zwycięstw nad mniejszymi formacjami wroga, ale od głównych sił Haruna trzymał się z daleka. W końcu, wobec prawdopodobnego zimowania arabskiej armii w Anatolii, wysłał do Haruna trzech posłów: Michała, biskupa Synnady, Piotra, opata monasteru Goulaion i Grzegorza, zarządcę metropolis Amastris. Harun postawił następujące warunki: roczny trybut w wysokości 30 tys. nomismata w złocie (50 tys. według al-Tabariego), a ponadto cesarz oraz jego syn i następca, Staurakios, mieli płacić kalifowi upokarzające pogłówne, trzy złote monety od każdego (odpowiednio cztery i dwie w wersji al-Tabariego), uznając się tym samym za poddanych ar-Raszida. Nicefor zobowiązał się również nie odbudowywać zniszczonych umocnień. Uzyskawszy to wszystko kalif wyprowadził swe wojska z bizantyńskiego terytoriumC.E. Bosworth, The History of al-Tabari, s.263.C. Mango, R. Scott, The Chronicle, s.662.W.