Romana Miller (ur. 12 grudnia 1906 w Warszawie, zm. 12 lipca 1983 w Gdańsku) – pedagog, teoretyk wychowania, profesor Uniwersytetu Gdańskiego, współtwórczyni powojennego środowiska gdańskiej pedagogiki.
Życiorys Urodziła się w Warszawie, w rodzinie Teodora Millera i Teresy z domu Bauer, siostra Heleny (1907–1985), doktora socjologii medycyny, tłumaczki, żony Tibora Csorby, oraz Władysława (zginął w KL Auschwitz) i Zbigniewa, po 1945 dyrektora Gabinetu Ministra Przemysłu Żywnościowego.
Maturę uzyskała w 1923 r. w żeńskim gimnazjum Władysława Kunickiego w Lublinie. Następnie studiowała filozofię w Uniwersytecie Poznańskim. Interesowała się sztukami plastycznymi i zagadnieniami estetyki. Ukoronowaniem jej edukacji w Poznaniu był obroniony przez nią w roku 1928 doktorat z filozofii na podstawie rozprawy „O doznaniu estetycznym”, napisanej pod kierunkiem prof. Michała Sobeskiego. Naukę kontynuowała w latach 1928–1930 w Instytucie Pedagogicznym w Wiedniu jako stypendystka.