W samochodzie zastosowano umieszczony wzdłużnie z przodu silnik Lancia DS50 o pojemności 2 489 cm³. Był to silnik widlasty o ośmiu cylindrach, chociaż większość rywali stosowała silniki rzędowe. Rozwijał on moc maksymalną 260 KM przy pomocy czterech gaźników Solex. Jednostka ta była nachylona pod kątem 12 stopni, dzięki czemu pełniła rolę elementu nośnego nadwozia, jako że pochylenie umożliwiło poprowadzenie wału napędowego pod kokpitem z lewej strony, przez co kierowca siedział niżej – co także poprawiło rozkład masy. Również pięciobiegowa skrzynia biegów poprawiała rozkład masy, będąc integralną częścią tylnej osi.
W samochodzie zastosowano popularne ówcześnie hamulce bębnowe. Na zawieszenie składały się podwójne rurowe wahacze z przodu oraz tylna oś De Dion. Samochód dysponował stosunkowo niewielką masą 620 kg i rozwijał prędkość około 300 km/h.
Unikalna konstrukcja D50 powodowała, że samochód doskonale trzymał się drogi i w ogóle się nie ślizgał, w przeciwieństwie np. do Maserati 250F.