Kwestią negatywną dla handlowego obiegu tych emisji była zmienna zawartość złota i srebra w elektrum, wpływająca istotnie na indywidualną wartość produkowanego pieniądza. Charakterystyczną cechą tego aliażu był przejawiający się rozmaitym jego zabarwieniem (od jaśniejszego do ciemniejszego) zróżnicowany stosunek obu metali szlachetnych, zaś wymuszone tym sprawdzanie walorowej jakości (zawartości) monet z elektrum stanowiło poważną trudność techniczną. Za wtórną zasługę Gygesa uznaje się więc fakt, że prawdopodobnie dokonał on normalizacji elektrum w rozmaitych kategoriach, tym samym lepiej gwarantując wartość swych monet i usuwając stałą konieczność kontroli jakości kruszcu.
Mennictwo Krezusa mały|Złoty krezejek z przedstawieniem protom lwa i byka (awers), VI w. p.n.e. mały|Wizualny parytet krezejka złotego i srebrnego Kolejny etap rozwoju lidyjskiego mennictwa stanowią w VI stuleciu p.n.e. emisje Krezusa, który dla lepszego zróżnicowania nominalnej wartości pieniądza, dotychczasowy monometalizm zastąpił systemem bimetalicznym, wypuszczając statery z czystego złota i srebra. Fakt ten znajduje potwierdzenie we wzmiance u Herodota, iż „Lidyjczycy są, o ile wiemy, pierwszymi z ludzi, którzy wybili złote i srebrne monety, i nimi się posługiwali” (Dzieje I 93,1).