Zarząd kolei mieścił się w Rostowie nad Donem.
Naczelnikiem technicznego oddziału służby ruchu Kolei Władykaukaskiej był Polak Wacław Łopuszyński, będący inicjatorem powstania projektów lokomotyw towarowych dla tej kolei, serii O, C, Sz, E, z których serie O i E stały się następnie najpopularniejszymi rosyjskimi i najliczniej budowanymi na świecie lokomotywami towarowymiWitalij A. Rakow: Łokomotiwy otieczestwiennych żeleznych dorog 1845–1955, Moskwa 1995, (ros.), s. 140, 162, 167, 183..
Podczas I wojny światowej w latach 1914–1918 zbudowano dodatkowo linie Gieorgiewsk – Swiatoj Kriest, Prochładnaja – Naurskaja, Biesłan – Władykaukaz, Kotlarewskaja – Nalczyk, Szachmal – Temir-Chan-Szura.
We wrześniu 1918, po zdobyciu władzy przez bolszewików na skutek rewolucji październikowej, kolej została znacjonalizowana i włączona do sieci kolei podległych Ludowemu Komisariatowi Transportu (NKPS). Część dawnej Kolei Władykaukaskiej weszła w skład późniejszej Kolej Północnokaukaskiej.
Przypisy
Bibliografia N. Konariew (red.): Żeleznodorożnyj transport. Encykłopedija, Moskwa 1995.
Kategoria:Transport w Imperium Rosyjskim Kategoria:Zlikwidowane linie kolejowe w Rosji