Na skutek długich mów, sprzeczek i niespójności zeznań pomiędzy oskarżonymi, rozprawa trwała o wiele dłużej, niż oczekiwał rząd. 26 czerwca powołano biegłych w celu rozstrzygnięcia spraw związanych ze zdradą, jednak ci ostatecznie przyznali, że „ich osąd jest niekompletny i niewystarczający”Lustiger 2003, s. 236. Stawało się jasne, że pewne fragmenty dowodów strony oskarżającej zostały karykaturalnie rozdmuchane. Na przykład opinia Leona Talmy, że pewna wioska rosyjska jest „nie tak piękna” jak dana wioska koreańska, posłużyła za dowód jego tendencji nacjonalistycznych. Aleksander Szepcow, główny sędzia rozprawy, dostrzegał tak dużą ilość rozbieżności i sprzeczności, że dwukrotnie apelował do przywództwa sowieckiego o rozpoczęcie śledztwa na nowo, jednak za każdym razem nieskutecznieRubenstein, 2001 s. 59–62. Nawet po skazaniu podsądnych, Szepcow usiłował przedłużyć proces, odmawiając natychmiastowej egzekucji oskarżonych.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Stalinowski proces poetów żydowskich · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.