Komitet Białoruski (biał. Беларускі камiтэт) – kolaboracyjna organizacja białoruska podczas II wojny światowej
Komitet został zorganizowany przez Niemców na przełomie 1939/1940 roku w okupowanej Warszawie. Początkowo był podporządkowany berlińskiemu Białoruskiemu Komitetowi Samopomocy, ale od poł. 1940 r. działał samodzielnie. Na jego czele stanęli Fabian Akińczyc i Mikoła Szczors. Obaj działacze rywalizowali ze sobą o wpływy w organizacji. Latem 1940 roku w skład kierownictwa wszedł ksiądz Wincenty Godlewski, zaś F. Akińczyc został przez Niemców odesłany do Berlina. Kierownictwo Komitetu orientowało się na współpracę z Abwehrą i SD. Organizacja miała oddziały w Białej Podlaskiej i Krakowie. Do jej zadań należało "zjednoczenie narodu białoruskiego w celu walki o niezawisłe państwo białoruskie pod protektoratem Niemiec". Faktycznie było to reprezentowanie Białorusinów przed niemieckimi władzami okupacyjnymi Generalnego Gubernatorstwa, organizowanie pomocy ludności białoruskiej, czy prowadzenie działań oświatowo-kulturalnych. Zorganizowano w Warszawie stołówkę, gdzie wydawano posiłki i rozdawano produkty żywnościowe, prowadzono kursy białorusoznawcze, wieczorki dyskusyjne, seminaria, wykłady i odczyty, na których występowali białoruscy działacze narodowi.