W 1948 uzyskał stopień naukowy doktora. Od 1954 pracował na stanowisku docenta. W 1961 otrzymał tytuł profesorski w zakresie nauk medycznych. Od 1952 był zastępcą dyrektora Instytutu Onkologii, zaś w latach 1972–1985 pełnił funkcję dyrektora tej placówki. Od 1953 do 1973 był konsultantem krajowym ds. onkologii, zaś w latach 1962–1970 pełnił funkcję prezesa Polskiego Towarzystwa Lekarskiego, współtworząc w tym okresie zbiór Zasad etyczno-deontologicznych PTL. Prowadził badania poświęcone epidemiologii nowotworów, organizował Centralny Rejestr Nowotworów oraz Zakład Organizacji Walki z Rakiem. W latach 1975–1985 był dyrektorem Narodowego Programu Walki z Rakiem. Działał na rzecz powstawania pracowni epidemiologicznych, w wyniku jego starań w 1984 otwarto Centrum Onkologii w Warszawie. Członek rady naukowej przy ministrze zdrowia i opieki społecznej (1962–1979) oraz przewodniczący Społecznej Rady Zdrowia w tym samym resorcie (1982–1986).

W latach 1980–1985 sprawował mandat bezpartyjnego posła na Sejm PRL VIII kadencji. W 1986 zasiadł w Radzie Konsultacyjnej przy przewodniczącym Rady Państwa. Od 1985 był członkiem zespołu doradców sejmowych, a od 1986 Komisji Edukacji Narodowej przy premierze. Był także prezesem rady krajowej YMCA w Polsce po reaktywowaniu w 1990 tej organizacji.