Za święto polskiego robotnika uważano 3 maja.
Prasa Organem centralnym ZZPP był „Głos Pracy Polskiej”, założony w listopadzie 1925 i redagowany kolejno przez Jerzego Raabego, Romana Bojankiewicza (członka II stopnia faszystowskiego Zakonu Rycerzy Prawa) i Włodzimierza Marszewskiego. Pismo zostało zawieszone w marcu 1930, a następnie wznowione w lutym 1938 pod redakcją Jana Matłachowskiego. Nakład wynosił 2-5 tysięcy egzemplarzy. Wydawano także gazety lokalne: w Sosnowcu pismo „Praca Polska”, w Bielsku „Głos Robotniczy”, w Poznaniu i Katowicach miesięcznik „Praca Polska”, a w Krośnie „Łącznik Robotników Polaków”.
Władze i członkowie
Kierownictwo „Pracy Polskiej” stanowili: Aleksander Demidowicz-Demidecki – prezes, Ludwik Chaberski – wiceprezes, Józef Bąkowski – sekretarz generalny. Do czołowych działaczy zaliczali się też Edward Zajączek (Bielsko), Jan Żerański (Warszawa), Jan Lis (Sosnowiec), Stanisław Lipkowski (Łódź), Franciszek Roguszczak (Katowice), Stefan Piotrowski (Poznań), Zygmunt Kuczyński (Wilno), Dominik Maciejko (Lwów).
Zobacz też Narodowa Organizacja Pracy Polskie Związki Zawodowe Załoga
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Narodowa Demokracja Kategoria:Związki zawodowe w II Rzeczypospolitej