Polskie Związki Zawodowe – związki zawodowe o orientacji narodowo-solidarystycznej, utworzone w Królestwie Polskim z inicjatywy Narodowej Demokracji, później pozostające pod wpływem Narodowego Związku Robotniczego. Narodowy Związek Robotniczy przystąpił do organizowania swoich związków zawodowych (zwanych początkowo „narodowymi”, później – „polskimi”) w listopadzie 1905 roku, jednak trwałe i wpływowe związki „polskie” zaczęły powstawać, jako legalne, od wiosny 1906 roku.
Główną wytyczną ideowo-polityczną PZZ była wrogość do socjalizmu i rewolucji, odrzucenie zasady walki klas, akceptowanie prywatnej własności środków produkcji. Związki te stały zasadniczo na gruncie solidaryzmu. Wprawdzie uznawały one stosowanie strajku, ale tylko jako ostateczność, koncentrowały się na działalności samopomocowej. Tym niemniej PZZ zyskiwały popularność wśród robotników (np. Łodzi) ostrymi atakami na burżuazję niepolską, a zwłaszcza niemiecką i żydowską. Choć NZR wysuwał postulaty antycarskie (w tym hasło niepodległości), PZZ akcentowały swój legalizm.