Stanisław Antoni Orlewicz (ur. 2 kwietnia 1887 w Warszawie, zm. 16–19 kwietnia 1940 w Katyniu) – pułkownik lekarz Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Urodził się 2 kwietnia 1887 w Warszawie, w rodzinie Antoniego i Władysławy z Konstantynowiczów (1861–1938). W 1905 przeniósł się do Gimnazjum gen. Pawła Chrzanowskiego, w którm w następnym roku zdał egzamin dojrzałości.
14 marca 1913, po ukończeniu studiów na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, otrzymał dyplom doktora wszech nauk lekarskich. Uczestniczył w I wojnie światowej.
3 marca 1919 został wcielony do Stacji Zbornej WP w Warszawie. 22 marca 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem w randze kapitana lekarza, zaliczony do I Rezerwy armii oraz powołany do służby czynnej na czas wojny aż do demobilizacjiDz. Rozk. Wojsk. Nr 39 z 8 kwietnia 1919, poz. 1248..
W czasie wojny z bolszewikami był szefem sanitarnym 11 Dywizji Piechoty. W 1920 pełnił służbę w Szefostwie Sanitarnym Dowództwa Okręgu Generalnego „Warszawa” w Warszawie. Na tym stanowisku 6 sierpnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora Korpusu Lekarskiego, w grupie „byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej”Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 31 z 18 sierpnia 1920 r. s.