poprzez wydanie manifestu ideologicznego.
Szczególnie niezadowoleni mieszkańcy mogą przyłączyć się do działających na wyspie rebeliantów, by w przyszłości atakować rozmaite cele na wyspie, a w ostateczności – pałac prezydencki. Sposobem na zażegnanie niebezpieczeństwa ze strony rebeliantów jest utrzymywanie silnej armii. Ta w przypadku niezadowolenia może jednak dokonać zamachu stanu. Ogólnonarodowe niezadowolenie może z kolei zakończyć się powstaniem, w którym po stronie gracza staną jedynie lojaliści. W przypadku udanego przebiegu któregokolwiek z tych zdarzeń, gracz zostaje obalony a gra kończy się przegraną.
Poza polityką wewnętrzną do zadań gracza należy prowadzenie polityki zagranicznej. W grze występują dwa supermocarstwa – Stany Zjednoczone oraz ZSRR, które również wysuwają wobec gracza pewne żądania, w tym utrzymania odpowiednich relacji z działającymi na wyspie frakcjami, odpowiednio kapitalistów lub komunistów. Spełnianie ich oczekiwań skutkuje m.in. otrzymywaniem pomocy finansowej czy możliwością zawarcia sojuszu, w ramach którego mocarstwo wznosi na wyspie bazę wojskową. Wynikiem długotrwale utrzymujących się chłodnych stosunków pomiędzy Tropico a jednym z supermocarstw mogą być akcje wywrotowe dokonywane przez obcy wywiad lub inwazja na wyspę, kończąca się upadkiem El Presidente.