Antoni Karol Plamitzer (ur. 8 września 1889 w Nowej Wsi Narodowej, zm. 15 października 1954 w Krakowie) – polski inżynier mechaniki i budownictwa, nauczyciel akademicki związany z uczelniami we Lwowie, Krakowie i Gliwicach.
Życiorys Urodził się 8 września 1889 w Nowej Wsi Narodowej w Wielkim Księstwie Krakowskim (obecnie jest to część Krakowa, okolice ulicy Nowowiejskiej). W latach 1901–1908 uczęszczał do C.K. Szkoły Realnej w Jarosławiu. W szkole tej 1 czerwca 1908 złożył egzamin dojrzałości z odznaczeniem. Studia akademickie odbywał w latach 1908–1914 na Wydziale Inżynierii w C. K. Szkole Politechnicznej we Lwowie. Przez cztery semestry w latach 1910–1912 był słuchaczem nadzwyczajnym na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu we Lwowie. 9 marca 1911 na Wydziale Inżynierii w C. K. Szkole Politechnicznej we Lwowie złożył pierwszy egzamin państwowy ze stopniem znamienitym. Na uczelni tej uzyskał w 1914 roku stopień naukowy doktora nauk technicznych na podstawie rozprawy Przyczynek do teorii krzywych płaskich i powierzchni. W 1911 rozpoczął pracę zawodową na tej uczelni, zatrudniając się w Katedrze Geometrii Wykreślnej, gdzie zajmował kolejno stanowiska: asystenta, doktora, a w 1921 doktora habilitowanego. Podstawę habilitacji stanowiła praca O inwolucyjnych pękach krzywych płaskich.