Satelita Dysona-Harropa – hipotetyczna megastruktura służąca do wytwarzania energii elektrycznej przy użyciu wiatru słonecznego. Nazwa nawiązuje do tzw. sfery Dysona, ale w odróżnieniu od niej, tego typu system byłby znacznie trudniejszy do wykrycia z dużej odległości.
Satelita Dysona-Harropa generuje prąd elektryczny przy pomocy prostej pętli, wykonanej z metalowego przewodnika, skierowanej w kierunku Słońca. Aby rozpocząć pracę, przewodnik zostaje naładowany ładunkiem elektrycznym, wytwarzając wokół siebie cylindryczne pole magnetyczne, które wychwytuje elektrony stanowiące połowę wiatru słonecznego. Złapane elektrony odprowadzane są do kulistego odbiornika gdzie generują prąd elektryczny, który z kolei użyty jest do wytworzenia pola magnetycznego czyniąc system całkowicie samowystarczalnym energetycznie. Nadmiar wytworzonego prądu, który nie jest potrzebny do generacji pola magnetycznego, skierowany zostaje do lasera podczerwonego skierowanego w kierunku stacji odbiorczej na powierzchni Ziemi. Atmosfera Ziemi nie pochłania promieniowania podczerwonego, tak więc transfer energii jest bardzo wydajny z minimalnymi stratami.