Masakra pod Tulawat poprzedziła atak na osadę Wiyotów nad Eel River. Pomimo że oba ataki zostały mocno skrytykowane przez prasę w całym Humboldt County, nie ukarano żadnego ze sprawców. Dziennikarz i pisarz Bret Harte, po ostrej krytyce morderców zmuszony został pod groźbą śmierci do opuszczenia okolicy. Wielu mieszkańców regionu wysłało listy do gazet w San Francisco potępiające sprawców.
Motywy masakry nie do końca zostały wyjawione. Miejscowy szeryf Barrant Van Ness kilka dni po masakrze napisał w Biuletynie wydanym w San Francisco, że motywem była zemsta osadników za kradzieże bydła. Miejscowi ranczerzy twierdzili, że stracili na rzecz Indian ósmą część bydła. Podczas pościgu za rzekomymi złodziejami bydła w maju 1859 r. miał zginąć ranczer James Ellison. Van Ness swój opis zakończył słowami, że nie usprawiedliwia w żaden sposób morderców.
Po masakrze nie pozwolono już Wiyotom powrócić na wyspę oraz rodzinne tereny, które zostały spustoszone i zajęte przez białych. Ci z nich, którzy przeżyli masakrę, znaleźli w większości schronienie w Forcie Humboldt. Stamtąd zostali później odprowadzeni przez wojsko do rezerwatu Klamath River.