W 1929 Najwyższa Rada Muzułmańska mianowała go sekretarzem sądu szariatu w Hajfie. Funkcja ta umożliwiała mu swobodne poruszanie się po wsiach północnej Palestyny, których mieszkańców zachęcał do zakładania spółdzielni rolniczych. Swoje podróże wykorzystywał także do wygłaszania politycznych i religijnych kazań, w których zachęcał wieśniaków do stawiania oporu Brytyjczykom i Żydom, którzy usiłują kolonizować ich kraj. Po arabskich zamieszkach w 1929 nasilił swoją agitację. Historyk Abdullah Schleifer tak opisuje al-Kassama:

„Osoba przeniknięta duchem islamskiej ewangelizacji społecznej, która została poruszona losem palestyńskich chłopów i emigrantów. Duszpasterska troska al-Kassama była związana z jego moralnym oburzeniem na sposób, w jaki brytyjskie władze Mandatu Palestyny po kryjomu naruszają stary muzułmański porządek społeczny. Ten gniew pobudzał polityczny radykalizm, który ostatecznie doprowadził go do chwycenia za broń i stania się ważnym palestyńskim politykiem.”

W 1930 al-Kassam założył paramilitarną organizację arabską Czarna Ręka (arab. الكف الاسود;