Teofil Dąbrowski (ur. 4 stycznia 1896 w Międzyrzecu Podlaskim, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – major piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Seweryna i Marii z Kozłowskich urodzony 4 stycznia 1896 roku w Międzyrzecu Podlaskim, woj. lubelskie. Szkołę powszechną, a także sześć klas szkoły średniej ukończył w Sosnowcu. W latach 1912–1914 należał do Polskich Drużyn Strzeleckich w Rzeszowie. W sierpniu 1914 roku wstąpił do Legionów Polskich. Walczył w I Brygadzie. W czasie bitwy pod Krzywopłotami został ranny. W styczniu 1915 roku powrócił do oddziału. Odznaczył się parokrotnie w czasie walk nad Nidą i Żernikami. 1 sierpnia 1915 podczas bitwy pod Jastkowem został ciężko ranny. 17 maja 1922 odznaczono go orderem wojskowym „Virtuti Militari” V klasy, a we wniosku o jego nadanie – popartym przez płk Edwarda Rydza-Śmigłego – czytamy:Po kryzysie przysięgowym został internowany w Szczypiornie, gdzie przebywał od 17 lipca do 15 grudnia 1917 roku. Od połowy grudnia 1917 roku działał w Polskiej Organizacji Wojskowej w Sosnowcu pod pseudonimem „Unita”.