Następnie pilot będący przy sterach wykonywał zakręt standardowy o 180 stopni, wchodząc na właściwy kierunek lądowania.
Zalety i wady Ten system lądowania był w powszechnym stosowaniu w latach 40. i 50. XX wieku. Zaletą tego systemu był niski koszt wyposażenia lotniska i łatwość jego kalibracji. W miarę wzrostu ruchu lotniczego, a zwłaszcza prędkości przelotowych i prędkości podejścia, stał się niewystarczający. Jego znaczenie znacznie zmalało po wprowadzeniu dokładniejszych systemów lądowania (VOR/DME, ILS) i obecnie jego rola jest marginalna. Wady systemu są następujące: duże obciążenie załogi podczas lądowania, szczególnie podczas wietrznej pogody, uskoków wiatru, dużej prędkości podejścia samolotu konieczność dużej precyzji pilotowania (wysokości przelotu nad radiolatarniami, prędkości podejścia, prędkości zniżania) konieczność wyrobienia u pilotów orientacji przestrzennej położenia samolotu na podstawie różnic wskazań radiokompasów mała precyzja w stosunku do nowszych form lądowania ostrzejsze minima meteorologiczne (większa wysokość decyzji).
Przypisy
Bibliografia S.S. Fiedyczyn „Nawigacja lotnicza” WKiŁ 1974. Marek Żebrowski. „Loty według przyrządów”. WKiŁ 1971.
Kategoria:Bezpieczeństwo Kategoria:Nawigacja lotnicza Kategoria:Przyrządy pokładowe statków powietrznych Kategoria:Radionawigacja