Bohdan Bogumił Dobrzański (ur. 6 września 1901 w Ostrowcu, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – rotmistrz kawalerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Kazimierza i Apolonii z domu Pęczalskiej, urodzony 6 września 1901 w Ostrowcu, w ówczesnym w powiecie opatowskim. Od 1916 działał w Polskiej Organizacji Wojskowej.
W listopadzie 1918 wstąpił ochotniczo do „lotnego szwadronu radomskiego”, wraz z którym wziął udział w walkach na froncie ukraińskim. Uczestniczył w obronie Lwowa. W końcu 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. Służył w 11 pułku Ułanów Legionowych. W szeregach pułku walczył na wojnie z bolszewikami. Odznaczył się w walkach z 1 Armią Konną Budionnego. 21 września 1920 cofająca się 47 Dywizja bolszewicka została zaatakowana i doszczętnie rozbita przez 1 Brygadę Jazdy. W jej skład wchodził 11 pułk ułanów, który „zdobył 500 jeńców, 7 kaemów, wozy, konie pociągowe i wierzchowce oraz zadał krwawe straty nieprzyjacielowi”. Kapral Dobrzański odznaczył się w szarży pod Jampolem, za co 3 lutego 1922 został odznaczony orderem „Virtuti Militari” V klasy.