Jan Antoni Wąsicki (ur. 17 czerwca 1921 w Pruszkowie, zm. 6 kwietnia 1995 w Poznaniu) – polski prawnik, specjalizujący się w historii państwa i prawa; nauczyciel akademicki związany z UAM i WSP w Zielonej Górze – jej drugi rektor (1975–1981); polityk komunistyczny, poseł na Sejm PRL IV i V kadencji w latach 1965–1972.
Życiorys Syn Jana. Po ukończeniu szkoły elementarnej kontynuował naukę w gimnazjum, którego nie ukończył ze względu na wybuch II wojny światowej. Podczas okupacji dokształcał się na tajnych kompletach w Kraju Warty. Po zakończeniu działań wojennych w 1945 roku podjął studia prawnicze na Uniwersytecie Poznańskim, które w 1948 roku ukończył magisterium. Następnie podjął pracę zawodową na macierzystej uczelni w charakterze asystenta. W tym czasie wstąpił także w szeregi Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W 1950 roku uzyskał na macierzystej uczelni stopień naukowy doktora nauk prawnych, w 1954 roku habilitację, w roku 1960 tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1970 profesora zwyczajnego.
W 1965 zdobył mandat posła na Sejm PRL IV kadencji w okręgu poznańskim. Zasiadał w sejmowych Komisjach Oświaty i Nauki oraz Wymiaru Sprawiedliwości. W 1969 został uzyskał mandat na Sejm PRL V kadencji. Zasiadał w Komitecie Wojewódzkim PZPR oraz w Komisji Prawniczej przy Komitecie Centralnym PZPR.