Borys Łapicki (ur. 7 stycznia 1889 w Krasnojarsku, zm. 28 stycznia 1974 w Łodzi) – polski prawnik, profesor prawa rzymskiego na Uniwersytecie Warszawskim i Uniwersytecie Łódzkim.
Życiorys Borys Łapicki urodził się w polskiej rodzinie zesłańców styczniowych. Po ukończeniu gimnazjum moskiewskiego, podjął studia prawnicze na Uniwersytecie Moskiewskim. W 1912 roku udał się na stypendium naukowe do Londynu i Paryża. Po powrocie do Rosji w 1916 roku uzyskał tytuł magistra prawa, odpowiadający dzisiejszej habilitacji. W 1923 roku przybył do Polski, gdzie dzięki rekomendacji swojego mentora Leona Petrażyckiego, podjął pracę w Wolnej Wszechnicy Polskiej, obejmując katedrę prawa cywilnego oraz rzymskiego. Od 1928 roku prowadził też wykłady z zakresu prawa w łódzkiej filii Wszechnicy. W następstwie przeprowadzonej przez Ministerstwo Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego w 1937 roku weryfikacji wykładów prowadzonych we Wszechnicy, Borys Łapicki uzyskał tytuł profesora zwyczajnego, a rok później prorektora. W latach 1925–1935 prowadził wykład z prawa rzymskiego na Uniwersytecie Warszawskim jako zastępca kierownika Katedry Prawa Rzymskiego, prof. Ignacego Koschembahra-Łyskowskiego. W okresie drugiej wojny światowej kierował pracami Wydziału Ekonomiczno-Prawnego WWP, prowadząc jednocześnie tajne wykłady z zakresu prawa, m.in.