Tymczasem w okolicach zamku zaczynają mnożyć się tajemnicze i tragiczne zdarzenia. W dziwny sposób zamek i jego okolice już na początku konfliktu zostają błyskawicznie opanowane przez wroga, a jego francuska załoga obrońców całkowicie zgładzona. Na zamek przybywa syn cesarza Niemiec, książę Konrad. Towarzyszy mu tajemniczy major Hermann, niezwykle podobny do hrabiny Herminy d'Andeville, który wydaje się być spiritus movens całej intrygi. Elżbieta staje się ich więźniem i zakładnikiem. Na domiar złego, książę Konrad, znany bawidamek i uwodziciel, w coraz bardziej niewybredny sposób zaczyna do niej smalić cholewki.
Pawłem targają silne, ambiwalentne uczucia. Jednocześnie i kocha żonę i czuje do niej podskórna niechęć, spowodowaną tym, że być może jest ona córka morderczyni jego ojca. W tym trudnym okresie spotyka wiernego towarzysza wojennej niedoli, młodziutkiego brata Elżbiety – szwagra Bernarda. Bernard okazuje się być nie tylko jednym z jego odważnych żołnierzy ale także skorym do żartów, serdecznym kompanem i przyjacielem.