Uzdrowisko Po raz pierwszy wody termalne o temperaturze 37 °C zaczęto wykorzystywać w 1497 r. Ich wypływ na powierzchnię wiązał się najprawdopodobniej z prowadzonymi tu pracami górniczymi. Należały one wówczas do bańskoszczawnickiego przedsiębiorcy E. Rössla, natomiast w latach 1563-1917 ich właścicielem było miasto Bańska Szczawnica. Odwiedzały je różne znane osobistości, m.in. książę Franciszek II Rakoczy i pisarz Mór Jókai. Na początku drugiej połowy XVIII w. tutejsze wody poddał jako pierwszy analizie lekarz tutejszej żupy, J.Torkos (młodszy). W 1830 r. urządzono tu "kąpiele", w których leczono choroby kobiece, reumatyczne oraz schorzenia wewnętrzne i układu nerwowego. W roku 1882 po nawierceniu nowego źródła termalnego wzniesiono kolejne obiekty uzdrowiskowe i rozszerzyła się oferta lecznicza. Uzdrowisko zostało zdewastowane podczas II wojny światowej, kiedy w latach 1940-44 w jego budynkach istniał obóz deportacyjny dla ludności żydowskiej (więzieni tu Żydzi zostali uwolnieni po wybuchu słowackiego powstania narodowego). Podczas przejścia frontu w 1945 r. większość obiektów uzdrowiskowych spłonęła. Po wojnie funkcjonował tu jedynie odkryty, 50-metrowy basen z wodą termalną.