thumb|Antoni Szwojnicki z żoną Zofią Milińską-Szwojnicką, ok. 1932. Antoni Szwojnicki (ur. 3 maja 1881 w Warszawie, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – pułkownik lekarz Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, doktor wszech nauk lekarskich, pediatra, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Antoniego i Marii z Rogowskich urodzony 3 maja 1881 w Warszawie. W 1908 na Wydziale Lekarskim Cesarskiego Uniwersytetu Moskiewskiego uzyskał dyplom lekarza. Był lekarzem 16 Pułku Strzelców Polskich. Walczył w bitwie pod Kaniowem.
27 listopada 1918 został przydzielony do Szkoły Żandarmerii Wojskowej w Warszawie na stanowisko naczelnego lekarza. Od 20 maja 1919 podczas wojny z bolszewikami był komendantem szpitala polowego nr 301. 6 sierpnia 1920 został naczelnym lekarzem 201 pułku piechoty. Od 16 października do 16 grudnia tego roku pełnił obowiązki szefa sanitarnego Dywizji Ochotniczej, a następnie pozostawał bez funkcji w Szpitalu Ujazdowskim w Warszawie.