Tekst dzielony jest według dwóch systemów, według długich jednostek κεφαλαία (rozdziały), których numery podano na marginesie, a ich τίτλοι (tytuły) na szczycie stron. Zastosowano także podział według krótkich Sekcji Ammoniusza, z odniesieniami do Kanonów Euzebiusza (pisanymi pod numerami Sekcji Ammoniusza). Na marginesie zawiera noty do czytań liturgicznych oraz noty muzyczne.
Tekst Tekst kodeksu reprezentuje tekst mieszany, pochodzący z kilku tradycji tekstualnych. Według Gregory’ego w tekście Łukasza 10,12-22 rękopis w 15 miejscach różni się od Textus receptus w wydaniu Elzevierów. Kurt Aland zaklasyfikował go do kategorii III. W wydaniach Novum Testamentum Graece Nestle-Aland zacytowano rękopis 0115 w 14 miejscach, w 13 z nich jest zgodny z tekstem bizantyjskim. Rękopis nie był badany według Claremont Profile Method, tj. metody wielokrotnych wariantów.
W Łk 9,38 przekazuje wariant ανεβοησεν (krzyknął), w czym jest zgodny z A R W Θ oraz rękopisami reprezentującymi bizantyjską tradycję tekstualną. Rękopisy aleksandryjskie stosują wariant εβοησεν (krzyknął), taki też wariant stosują wydania Novum Testamentum Graece Nestle-Alanda.