thumb|Nagrobek Andrzeja Kownackiego na cmentarzu Powązkowskim Andrzej Witold Kownacki, ps. „Jerzy Jerzewski” (ur. 4 listopada 1897 w Tomsku, zm. 12 lutego 1980 w Warszawie) – uczestnik wojny polsko-bolszewickiej, powstaniec warszawski, inżynier.
Życiorys Urodził się w Tomsku na Syberii, gdzie spędził pierwsze lata życia. Po wstępnej edukacji w domu wysłany został do szkoły księdza Jana Gralewskiego, zwanej Polskim Ogniskiem Wychowawczym Wiejskim, mieszczącej się w Starej Wsi pod Celestynowem. Następnie podjął naukę w szkole Wróblewskiego w Warszawie.
I wojna światowa i dwudziestolecie międzywojenne Po wybuchu I wojny światowej zdał egzamin maturalny jako ekstern przy Korpusie Kadetów w Moskwie, a następnie, po powołaniu do wojska, przeszedł skrócony kurs Konstantynowskiej Szkoły Artylerii w Kijowie, skąd został wysłany na front austriacki. Po wybuchu rewolucji bolszewickiej wycofał się z wojska rosyjskiego i w styczniu 1918 wstąpił do 1. baterii konnej Brygady Artylerii III Korpusu Polskiego na Wschodzie. Przeszedł z nią szlak bojowy aż do rozbrojenia przez Austriaków pod Winnicą. Następnie przedostał się do Polski i w lutym 1919 otrzymał przydział do 8 pułku artylerii polowej, w którym od czerwca 1920 dowodził baterią. W 1920 roku dostał się do niewoli litewskiej, z której udało mu się zbiec.