Kapsuła została wyposażona we własny system podtrzymywania życia, w system ucieczkowy na wypadek awarii przy starcie, system spadochronowy i silniki do miękkiego lądowania.
Przewidywane były dwie konfiguracje wystrzelenia kapsuły: wraz ze stacją Ałmaz, na sekcji przeciwległej do głównej śluzy dokującej (określana mianem Ałmaz APOS), lub w konfiguracji pojazdu TKS wraz z blokiem FGB.
W zachodnich źródłach przez wiele lat kapsuła WA była mylnie określana jako „Merkur”.
Parametry Parametr Wartość Załoga 3 osoby Długość lotu autonomicznego 31 godzin Długość 7,3 m Średnica maks. 2,79 m Pojemność użyteczna 4,56 m³ Masa 7,2 t Ładunek 2,135 t Ciąg głównego silnika 7,84 kN System elektryczny akumulatory
Blok FGB thumb|lewo|Uproszczony schemat bloku FGB (bez paneli słonecznych) Blok transportowo-narzędziowy (ros. Funkcyonalno-gruzowoj błok) – moduł orbitalny zawierający silniki manewrowe, paliwo, a także duży przedział hermetyzowany (znacznie większy niż w statkach Sojuz, przeznaczony przede wszystkim do transportu zaopatrzenia), oraz urządzenie cumownicze. Przejście z kapsuły WA do wnętrza modułu FGB odbywało się poprzez krótki tunel. Pilot przeprowadzał ręczne cumowanie do stacji Ałmaz, dzięki stanowisku sterowania i oknom pozwalającym na kontakt optyczny, zlokalizowanym w najszerszej części kadłuba bloku FGB.