Członkowie policji cieszyli się lepszymi przywilejami niż reszta jeńców: dostawali lepsze jedzenie, byli lepiej odziani, mieszkali w oddzielnych barakach, mieli prawo swobodnego poruszania się po obozie. Dowódcy policji, wywodzący się z reguły z oficerów, byli całkowicie podporządkowani niemieckim komendantom obozów. Niektórzy z nich przechodzili później na służbę w niemieckiej armii, w tym oddziałach Rosyjskiej Armii Wyzwoleńczej (ROA), czy zostawali agentami służb specjalnych. Liczebność policjantów była uzależniona od wielkości obozu; było to od kilkudziesięciu nawet do kilkuset ludzi. Były dwa rodzaje policjantów: ogólni i barakowi. Policjanci tej drugiej kategorii mieszkali z pozostałymi jeńcami, tylko w oddzielnym pomieszczeniu baraku z komendantem lub starostą barakowym. Według historyków głównym motywem wstępowania do policji obozowej była chęć przeżycia, gdyż w obozach panował najczęściej głód i choroby zakaźne. Część policjantów stawała się nimi z powodu braku poparcia dla władzy sowieckiej, na przykład ukraińscy, białoruscy, czy bałtyccy nacjonaliści. W niektórych obozach Ukraińcy, Białorusini i Bałtowie byli specjalnie powoływani do formacji. Nosili oni nawet na mundurach specjalne odznaki z pierwszą literą od danej narodowości.