Utwór jest najpierw nazwany Le Conte d'Erec na początku powieściwers 19 manuskryptu Guiota : D'Erec, le fil Lac, est li contes, « To jest opowieść o Ereku, synu Laca », a Le Roman d'Erec et Enide pod koniec dzieławers 6950 : explycyt li romans d'Erec et d'Enyde, « Tutaj kończy się powieść o Ereku i Enidzie ». Chrétien podaje w Cligès, swoim następnym utworze, że jest autorem Ereka i Enidywers 1 : Cil qui fist d'Erec et d'Enide, « ten który napisał Ereka i Enidę ». W wierszach 1672-1706 Chrétien wymienił rycerzy Okrągłego Stołu, pierwszych dziesięciu podając w porządku zasług:
Devant toz les boens chevaliers / doit estre Gauvains li premiers, / li seconz Erec, li filz Lac, / et li tierz Lancelot del Lac / Gonemanz de Goort li quarz / Et li quinz fu li Biau Coarz («Przed wszystkimi dobrymi rycerzami / jako pierwszy powinien być wymieniony Gawain / jako drugi Erek syn Laca / jako trzeci Lancelot z Jeziora / Gonemant z Gort jako czwarty / piąty jest Beau Couard»).
Pierwszego przekładu utworu dokonał na niemiecki około 1190 roku Hartmann z Aue. Swobodny i skrócony przekład polski Romualdy Jarockiej-Nowak i Andrzeja Nowaka Zadziwiająca historia o Ereku i Enidzie / przez imć Chrétiena z Troyes kunsztownie opisana ukazał się w 1996.