Pamiętniki i bruliony Wawrzyniec Sikora pozostawił po sobie pamiętniki, w których zawarł wiele informacji na temat gminy Bielino oraz o obowiązkach jakie pełnił i wykonywał. Sześć zeszytów zostało odnalezionych na strychu jego domu, odziedziczonego przez córkę Ewelinę Misiak wraz z rodzinnymi fotografiami i pojedynczymi kartkami np. niemieckim świadectwem szczepienia z 1916. Kilka stron pamiętnika poświęcił swym sąsiadom, niemieckim kolonistom, opisując ich stan posiadania, budownictwo oraz obyczajowość. Zapiski nosiły tytuł Monografia osiedli niemieckich. Innego rodzaju zapiskami były notatki na temat rzeki Wisły. Opisywał w nich rzekę, jej nurt, podmywane brzegi, piaszczyste łachy i zakola, a przede wszystkim powódź z wiosny 1924 i wysiłki ludzi broniących przed wodą swego dobytku.
Życie prywatne 14 listopada 1906 Wawrzyniec Sikora ożenił się z dziewiętnastoletnią Eleonorą Pełką z Cekanowa. Mieli oni siedem córek: Czesławę, Zofię, Halinę, Cecylię, Lucynę, Ewelinę (po mężu Misiak) i Ludgardę. Rodzina mieszkała w drewnianym, czteroizbowym domu.
Upamiętnienie Jest patronem jednej z głównych ulic w rodzimej podpłockiej miejscowości Liszyno, w gminie SłupnoJolanta Borowska, Wawarzyniec Sikora: dokumentalista z "Powiśla" „Nasze Korzenie” nr 1, 2011, s.