Studiował na Wydziale Budownictwa Lądowego Politechniki Lwowskiej, studiów jednak nie ukończył. Służył w 2 Pułku Saperów Kolejowych, przemianowanym następnie na 2 Batalion Mostów Kolejowych. 1 lipca 1921 roku został awansowany do stopnia chorążego, pełnił funkcję dowódcy kompanii warsztatowej i oficera materiałowego. 1 grudnia 1930 roku delegowany został do Wojskowej Składnicy Tranzytowej na Westerplatte, pełnił funkcję dowódcy plutonu technicznego, kierownika magazynów oraz administratora nieruchomości. Zajmował się m.in. budową umocnień WST.
Brał udział w obronie Westerplatte. Po kapitulacji jako jeniec przebywał kolejno w Stalagu I A, Oflagu XVIII B w Wolfsbergu i Oflagu II C w Woldenergu. Został oswobodzony 30 stycznia 1945 roku, a miesiąc później powrócił do Legionowa. Zorganizował tam Referat Aprowizacji i Handlu, Komitet Opieki Społecznej oraz Towarzystwo Przyjaciół Żołnierza. Pod koniec tegoż roku zorganizował również Gminną Spółdzielnię „Samopomoc Chłopska”, pełnił funkcję jej pierwszego prezesa. Od 1948 roku pełnił funkcję prezesa GS „Samopomoc Chłopska” w Kołbieli, pracował również jako inspektor w Dyrekcji Budowy Osiedli Robotniczych w Warszawie.
Był członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej i Związku Bojowników o Wolność i Demokrację.