Atton z Pistoi (ur. ok. 1070 w Val de Peza lub w Badajoz; zm. 22 maja lub 21 czerwca 1153) – święty Kościoła katolickiego, biskup.
Życiorys Gdy poczuł powołanie do życia zakonnego był już kapłanem i wstąpił do walembrozjanów. Między rokiem 1125 a czerwcem 1130 (najprawdopodobniej w 1127) został opatem Vallombrosa i generałem zakonu walembrozjanów. Założył kilka klasztorów, a pomiędzy 2 września a 21 grudnia 1133 roku został powołany na stolicę biskupią w Pistoi po Hildebrandzie.
W swojej działalności, prócz obrony dóbr kościelnych, walki z symonią, przeciwstawiał się konkubinatowi księży i występował w sporach w roli mediatora. 17 lutego 1144 uzyskał od papieża Celestyna II potwierdzenie granic i stanu posiadania swojej diecezji Z tej samej daty pochodzi także list Celestyna II do duchownych i mieszkańców miasta Prato, upominający ich, że winni być posłuszni Attonowi z Pistoi jako swojemu biskupowi. Przed 1145 rokiem Atton w porozumieniu z arcybiskupem Diego z Composteli sprowadził relikwie świętego Jakuba, które umieścił w specjalnej kaplicy (oratorium) w katedrze św. Zenona w Pistoi. 22 listopada 1145 papież Eugeniusz III udzielił odpustów pielgrzymom odwiedzającym oratorium św. Jakuba. Po raz ostatni Atton udokumentowany jest w akcie donacyjnym dla szpitala św.