thumb|240px|Tablica upamiętniająca pułkownika Ludwika Pawlikowskiego na ścianie zewnętrznej św. Karola Boromeusza na warszawskich Powązkach będąca częścią Sanktuarium „Poległym i Pomordowanym na Wschodzie”. Ludwik Franciszek Pawlikowski (ur. 13 listopada 1896 w Starym Sączu, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – pułkownik intendent z wyższymi studiami wojskowymi Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Urodził się 13 listopada 1896 roku w Starym Sączu jako syn Stanisława i Karoliny z Koronów. Ukończył Seminarium Nauczycielskie w Starym Sączu.
W czasie I wojny światowej pełnił służbę w Legionach Polskich, a później Polskim Korpusie Posiłkowym. Był oficerem prowiantowym 6 pułku piechoty Legionów. 1 stycznia 1917 roku awansował na chorążego prowiantowego. W 1916 roku ukończył Oficerską Szkołę Administracyjno-Gospodarczą Legionów i został skierowany do Komendy Legionów. W lutym 1918 roku został aresztowany przez władze austriackie, a potem wysłany na front włoski.
Z dniem 1 listopada 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego i mianowany podporucznikiem prowiantowym ze starszeństwem z dniem 1 marca 1918Dziennik Rozporządzeń Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 8 z 4 grudnia 1918 r. s. 87.. W 1920 roku pełnił służbę w Departamencie VII Gospodarczym Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie.