Podczas pełnienia tej funkcji uporządkował finanse miasta oraz podjął szereg inicjatyw modernizacyjnych (odnowa reprezentacyjnych budynków, brukowanie ulic, rozbudowa kanalizacji, podjęcie budowy Mostu Podgórskiego). Mimo to był niepopularny wśród mieszkańców miasta z powodu swej austrofilskiej postawy i uległości wobec rezydentów państw zaborczych. Źle przyjęto także zerwanie przezeń układu handlowego z Królestwem Polskim, co negatywnie wpłynęło na życie gospodarcze miasta.
W lutym 1846 roku, podczas powstania krakowskiego uciekł z Krakowa wraz z wojskami austriackimi. Po powrocie jeszcze w tym samym roku wycofał się z życia publicznego i oddał się pracy naukowej; mieszkał w klasztorze kamedułów na Bielanach (tam został też pochowany). Swoją bibliotekę liczącą 11 075 woluminów, a zawierającą książki z języków wschodnich, historii, nauk przyrodniczych i lekarskich zapisał Bibliotece Jagiellońskiej.
Był członkiem Towarzystwa Naukowego Krakowskiego oraz szeregu zagranicznych instytucji naukowych. W 1833 został uhonorowany godnością doktora honoris causa Uniwersytetu Jagiellońskiego, był baronem cesarstwa austriackiego z tytułem von Schindelheim, członkiem Izby Panów Rady Państwa. Kawaler orderów: pruskiego Orła Czerwonego, rosyjskiego św.