Kraj podzielony został na 28 gmin (11 miejskich obejmujących Kraków i jego przedmieścia, w tym 2 żydowskie, oraz 17 wiejskich). Na ich czele stali wójtowie. Gminy stanowiły jednocześnie okręgi wyborcze (z wyjątkiem gmin żydowskich, pozbawionych praw politycznych). Konstytucja zakładała obieralność wyższych urzędników i sędziów – czynne i bierne prawo wyborcze było jednak uzależnione od wysokiego cenzusu majątkowego lub wykształcenia. M.in. członkowie Izby i senatorowie musieli spełniać warunek posiadania studiów wyższych (wyjątek przewidziano dla osób sprawujących funkcje z nominacji królewskiej lub wyboru sejmików w okresie Księstwa Warszawskiego oraz osób powoływanych przez „dwory opiekuńcze”).
Konstytucja gwarantowała wolność osobistą chłopów i równość wobec prawa; nienaruszalność własności prywatnej; niezależność sądownictwa i jawność procedur sądowych. Językiem urzędowym był język polski.
Tak sformułowana konstytucja dawała przewagę czynnikom konserwatywnym, szczególnie ziemiaństwu. Mimo to w okresie jej obowiązywania kilkakrotnie pojawiały się postulaty jej reformy, zarówno ze strony sprawujących władzę, jak i państw zaborczych.