W czasie tradycyjnego zbioru określona ilość energii – a więc i paliwa zastosowanego w kombajnie – zużywana jest na cięcie źdźbeł roślin, transportowanie, deformowanie podczas omłotu i rozdzielanie. Technologia oczesywania pozwala zmniejszyć zużycie paliwa o 35–40%. Do podstawowych zalet kombajnu oczesującego należą: zbiór zboża mającego wilgotność ponad 20%, co jest prawie niemożliwe przy użyciu kombajnu tradycyjnego, zbiór z minimalną stratą zboża wyległego i poplątanego, zbiór z pól zachwaszczonych niskimi chwastami, możliwość stosowania w technologiach uprawy roślin, gdzie resztki pożniwne zostają na polu, zatrzymywanie śniegu na polu przez pozostające części roślin w terenach suchych.
Historia kombajnu oczesującego Historyczny rozwój kombajnu oczesującego ma przerywany i wieloetapowy charakter. W pewnych okresach historycznych pojawiała się jako środek realizacji palących potrzeb społeczeństwa, a potem szła w niepamięć, żeby się odrodzić znów po wiekach. W ciągu tego czasu została opracowana wielka ilość żniwiarek oczesujących, wytworzona i wypróbowana przez wynalazców, jednak tylko nieliczne zostały wdrożone do produkcji i zastosowane w rolnictwie.