Martin B-10 – pierwszy w całości metalowy jednopłat bombowy przyjęty do operacyjnego użytkowania przez Korpus Powietrzny Armii Stanów Zjednoczonych, w 1934 r.Jackson 2003, p. 246. Był to również pierwszy masowo produkowany bombowiec, którego osiągi przewyższały możliwości współczesnych mu samolotów myśliwskichEden and Moeng 2002, p. 931.. Znany również pod eksportowym oznaczeniem Martin Model 139.
B-10 służył również jako baza zabudowy do modeli B-12, B-13, B-14, A-15 oraz O-45.
Rozwój thumb|Martin B-10B B-10 stanowił wielki krok ewolucyjny lotnictwa bombowego z powodu wprowadzenia dużej liczby innowacyjnych rozwiązań, takich jak zamknięty kokpit, obracające się wieżyczki z uzbrojeniem, wewnętrzne drzwi bombowe, pełne osłony silnika gwiazdowego, które następnie stały się standardem na dziesięciolecia. W 1932 r. Martin otrzymało nagrodę Collier Trophy za najwybitniejsze osiągnięcie w dziedzinie rozwoju aeronautyki za projekt B-10.
B-10 rozpoczął karierę jako Martin model 123, prywatne przedsięwzięcie firmy Glenn L. Martin Company z Baltimore. B-10 miał czteroosobową załogę;