Sekurytyzacja – to w stosunkach międzynarodowych skrajna wersja upolitycznienia, która umożliwia zastosowanie nadzwyczajnych środków w imię bezpieczeństwa. Ten kto zwraca uwagę na zagrożenie jakiegoś obiektu to aktor, który dokonuje sekurytyzacji, czyli tym samym dostrzega zagrożenie związane z przetrwaniem tego obiektu. Jest to jednoznaczne z podjęciem środków nadzwyczajnych w celu zniwelowania zaistniałego problemu.
Termin Termin ten został zapoczątkowany przez Copenhagen Research Group (Kopenhaska Grupa Badawcza), której założenia określił w 1983 roku teoretyk w zakresie bezpieczeństwa Barry Buzan. Inni znani badacze współpracujący z kopenhaską szkołą „SS” to m.in. Ole Wæver i Jaap de Wilde. Dla osiągnięcia sukcesu w działaniach sekurytyzacji, konieczna jest aprobata ze strony ,,publiczności’’. Badanie sekurytyzacji ma na celu zrozumienie ", który obiekt jest poddany sekurytyzacji, w jakiej kwestii (zagrożenia), dla kogo (obiekt odniesienia), dlaczego, z jakimi rezultatami oraz w jakich warunkach".
Termin ten został wymyślony przez Ole Wævera w 1995 roku, ale wydaje się być używany powszechne, przynajmniej w konstruktywistycznych badaniach stosunków międzynarodowych.