Jan Teodor Wibultowicz Papłoński (ur. 12 listopada 1819 w Widzach k. BrasławiaM.J. Minakowski, Wielka Genealogia Minakowskiego., zm. 28 listopada 1885 w Warszawie) – polski historyk, polonista, encyklopedysta, działacz społeczny, dyrektor Instytutu Głuchoniemych i Ociemniałych w Warszawie, Rzeczywisty Radca Stanu, profesor Szkoły Głównej Warszawskiej, dyrektor Szkoły Żeńskiej Rządowej oraz tłumacz.
Życiorys W roku 1885 ukończył gimnazjum w Wilnie, a następnie studiował na Uniwersytecie Moskiewskim, gdzie otrzymał stopień kandydata nauk filologiczno-historycznychPapłoński Jan w Encyklopedii powszechnej Olgerbrandta: z ilustracjami i mapami, T. XI.. Był nauczycielem w Szkole Sztuk Pięknych w WarszawieSzkoła Główna Warszawska 1862-1869. T. 1 : Wydział filologiczno-historyczny, Kraków 1900, s. 15.. Od 1864 roku był profesorem gramatyki porównawczej w Warszawskiej Szkole Głównej.
W latach 1867–1885 pełnił funkcję dyrektora Instytutu Głuchoniemych w Warszawie, w którym wprowadził zmiany przyczyniające się do rozwoju tej instytucjiSpotkanie z Historią Głuchych – Powązki – 2011. Strona projektu Guide Design..