Rynek w Łucku – jeden z najstarszych i historycznie najważniejszych punktów Łucka. Plac zaistniał w epoce późnego średniowiecza, rozkwitł po nadaniu miastu prawa magdeburskiego. Był to główny plac miejski, społeczno-polityczne centrum miasta, miejsce zebrań i usytuowanie urzędów. Tu odbywał się handel z wieloma miastami Europy i Wschodu. Wokół Rynku skupiały się najbogatsze dzielnice miasta. Plac wielokrotnie nawiedzały pożary. W XVIII wieku sytuacja uległa zmianie. Spłonął ratusz i rynek zaczął rozbudowywać się; plac tracił swoje znaczenie jako centrum miasta z prawem magdeburskim. Przed II wojną światową na rynku odbywały się targi, z czasem stracił na znaczeniu jako centrum ekonomiczne miasta. Obecnie plac został odrestaurowany.
Historia Początki Na podstawie badań geologicznych wiadomo, że przed okresem zasiedlenia środkowe wzgórze łuckiego przedmieścia było usytuowane niewiele ponad poziomem wody w rzece Styr, co powodowało podtopienia. Od X wieku nie notuje się podmyć w tej części miasta, co spowodowało osiedlenie ludności, wzrost tej tendencji ma miejsce do końca X wieku. Od XII wieku na wzgórzu rynkowym rozwija się handel, w którym biorą udział miejscowi kupcy oraz przyjezdni handlarze podróżujący przez Wołyń handlowym szlakiem Wschód-Zachód.