Henryk Teleżyński herbu Gozdawa (ur. 27 maja 1905 w Poniewieżu, zm. 26 maja 1989 w Głoskowie) – polski botanik, profesor zwyczajny, wykładowca Uniwersytetu Wrocławskiego i Uniwersytetu Warszawskiego, współorganizator odbudowy Ogrodu Botanicznego we Wrocławiu, członek honorowy Polskiego Towarzystwa Botanicznego.
Życiorys Henryk Teleżyński pochodził ziemiańskiej rodziny Teleżyńskich herbu Gozdawa, zamieszkujących w Małym Porsku pod Łuckiem. Był synem Konstantego (1871-1960, inżynier architekt) i Weroniki z domu Rymowicz (1875-1953, nauczycielka). Jego wujem był Aleksander Teleżyński.
Doktorat z filozofii uzyskał w 1931 roku. W latach 1932–1935 był stypendystą Funduszu Kultury Narodowej w Zakładzie Genetyki Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego, następnie, do wybuchu II wojny światowej asystentem w Zakładzie Biologii Ogólnej Instytutu Biologii Doświadczalnej Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. W swojej działalności naukowej w tym okresie zajmował się badaniem ciągłości rozwojowej chromosomów, opublikował sześć, wielokrotnie cytowanych wówczas prac naukowych.