W tym celu pojedynczy egzemplarz Globemastera o numerze seryjnym 42-65406 (był to piąty wybudowany przez Douglasa C-74) został odpowiednio przebudowany. Powiększono kadłub i wzmocniono podwozie przystosowując je do zwiększonego ciężaru samolotu. Pod kabiną pilotów zamontowano duże, otwierane hydraulicznie na boki, dwuczęściowe drzwi towarowe. Po ich otwarciu i opuszczeniu rampy składającej się z dwóch szyn, po nich na pokład mogły wjeżdżać transportowane pojazdy. Tuż za krawędzią spływu skrzydła umieszczono w kadłubie windę składającą się z opuszczanej na ziemie platformy, którą można było na pokład załadunkowy transportować przewożone ładunki. Praktycznie bez zmian pozostawiono skrzydła, usterzenie i silniki Pratt & Whitney R-4360-49. Tak zmodernizowany egzemplarz, oznaczony jako YC-124 został oblatany 27 listopada 1949 roku. Testy nowej maszyny trwały przez kolejne cztery lata. W lipcu 1954 roku, po zdemontowaniu wyposażenia badawczego samolot został przekazany USAF. W międzyczasie wymieniono w nim silniki na Pratt & Whitney R-4360-35A, tak zmodyfikowany samolot, jeszcze przed dostarczeniem go siłom powietrznym oznaczono jako YC-124A. Nowa maszyna, stworzona na bazie głębokiego przeprojektowania C-74, po którym odziedziczyła nazwę, po raz pierwszy wzniosła się w powietrze 27 listopada 1949 roku.