Kolejnymi prezesami stowarzyszenia do wybuchu I wojny światowej byli: Gustav Klimt (1897–1899), Josef Engelhart (1900), Carl Moll (1901), Alfred Roller (1902), Wilhelm Bernatzik (1903), Felician Myrbach-Rheinfeld (1904), Ferdinand Andri (1905–1906), Franz Hohenberger (1907–1909), Josef Engelhart (1910), Robert Oerley (1911) i Rudolf Bacher (1912–1914).
W 1898 wzniesiono budynek wystawowy Secesji, zaprojektowany przez Josepha Marię Olbricha, który przy współpracy Gustava Klimta wręcz modelowo zrealizował założenia stowarzyszenia. W latach 1899–1905 jednym z czołowych przedstawiciel stowarzyszenia pozostawał wybitny architekt Otto Wagner. Twórcy Wiedeńskiej Secesji wzorowali się na Secesji Monachijskiej. W wystawach stowarzyszenia brali udział najwybitniejsi reprezentanci europejskiej secesji (art nouveau). Pierwsza wystawa nowego stowarzyszenia odbyła się w roku 1898 i w tym samym roku powstało austriackie czasopismo Ver Sacrum, którego nazwa (święta wiosna) miała symbolizować nadzieję na odnowienie sztuki. Staraniem stowarzyszenia urządzono pierwszą w Wiedniu wystawę impresjonistów. Czternastą z kolei wystawę 1902 poświęcono Beethovenowi. Wystawę zaprojektował architekt Josef Hoffmann, wokół sali obiegał fryz namalowany przez Gustawa Klimta, a pośrodku ustawiono rzeźbę pomnikową dłuta Maxa Klingera.