Legia Włoska – polska formacja wojskowa w służbie francuskiej.
Powstała w 1800 roku na skutek połączenia wojsk 1. i 2 Legii. Początkowo miały ją tworzyć cztery bataliony piechoty, pułk jazdy i kompania artylerii konnej. Po przeprowadzonej w następnych miesiącach reorganizacji i uzupełnieniu stanów osobowych, 23 lipca 1800 roku liczyła 117 oficerów i 2564 żołnierzy.
Struktura organizacyjna Dowództwo Legii – dowódca Jan Henryk Dąbrowski I batalion – Szymon Białowiejski II batalion – Józef Chłopicki III batalion – Piotr Świderski IV batalion – Ignacy Stanisław Zawadzki V batalion – Ignacy Jasiński VI batalion – Tomasz Zagórski VII batalion – Kazimierz Małachowski batalion artylerii – Wincenty Aksamitowski 23 października utworzono dodatkowo batalion grenadierski, a Legia podzielona została na dwie brygady: 1 Brygada w składzie I, II, i III batalionu – dowódca (szef) brygady: Jan Strzałkowskizastępowany przez Józefa Grabińskiego 2 Brygada w składzie IV, V,VI, VII batalion i batalion grenadierówDowódcą nowo utworzonego batalionu grenadierów, w skład którego wchodziły wydzielone kompanie grenadierskie I.–VII. batalionów, został Jan Konopka – dowódca (szef) brygady: Andrzej Karwowski