Projekt Tło W latach 60. XX wieku USA oraz zachodnia Europa planowały wprowadzenie samolotów dwa razy większych od ówcześnie latających, które na pokład zabierały max. 200 pasażerów. Takie samoloty nazywano airbusami (powietrzny autobus). W ZSRR dla takich samolotów powstało określenie aerobus (ros. аэробус). W ZSRR oprócz motywów propagandowych było również zapotrzebowanie na aerobusy, które latałyby we flocie Aerofłotu, który miał w planach obsługiwać 100 mln pasażerów rocznie. Nastąpiło to w roku 1976, kiedy Aerofłot obsłużył nieco ponad 100 mln pasażerów.
Koncepcja Wiele lotnisk w ZSRR nie było przystosowanych dla tak dużych samolotów lub były za małe. Na zachodzie wiele lotnisk przeszło przebudowę celem przystosowania do obsługi dużych samolotów szerokokadłubowych, zwiększono także przepustowość terminali tych lotnisk. Natomiast lotnicze instytuty badawcze w ZSRR opracowały koncepcję zwiększenia przepustowości lotnisk bez konieczności rozbudowy obecnych terminali pasażerskich.
Wiele radzieckich lotnisk w tamtych czasach miało zbyt słabe powierzchnie nośne na płaszczyznach lotnisk na tak duże maszyny.