Choroba wibroakustyczna (ang. vibroacoustic disease, VAD) – ogólnoustrojowa choroba, która rozwija się u osób nadmiernie eksponowanych na infradźwięki (0–20 Hz) i hałas niskoczęstotliwościowy (20–500 Hz).
Rozpoznawana była u pracowników lotnictwa związanych bezpośrednio z obsługą samolotów, pracowników restauracji i dyskdżokejów, a także u osób eksponowanych na hałas niskoczęstotliwościowy w miejscu zamieszkania. Nazwa tej jednostki chorobowej została wprowadzona w 1999 r. przez naukowców portugalskich, którzy od lat 80. XX wieku prowadzili badania dotyczące skutków działania infradźwięków i hałasu niskoczęstotliwościowego na pracowników personelu technicznego zakładów lotniczych.
Jest to nowa jednostka chorobowa stwierdzona pod koniec XX wieku, związana z nieprawidłowym rozrostem substancji międzykomórkowej (kolagenu i elastyny) przy nieobecności stanów zapalnych. Zmiany chorobowe obserwuje się u pacjentów oraz u zwierząt doświadczalnych. Zgrubienia osierdzia przy nieobecności procesów zapalnych i braku zaburzeń diastolicznych są charakterystycznymi oznakami choroby wibroakustycznej.