Rozwoju (UNDP) uznała w 1994 roku, że „koncepcja bezpieczeństwa zbyt długo była rozumiana wąsko: jako bezpieczeństwo terytorium wolnego od zewnętrznej agresji lub jako ochrona narodowego interesu w polityce zagranicznej bądź jako światowe bezpieczeństwo, wolne od zagrożenia nuklearnym holocaustem (...). Dla większości zwyczajnych ludzi brak poczucia bezpieczeństwa (insecurity) wynika raczej z obawy o codzienny byt niż ze strachu przed światową katastrofą”. Problem bezpieczeństwa ludzi (human security) został poddany analizie w wymiarach ekonomicznym, żywnościowym, zdrowotnym, ekologicznym, osobistym, społecznym i politycznym. Raport UNDP z 1994 roku wyszczególnił cztery główne cechy bezpieczeństwa ludzi. Po pierwsze, ustalono, że jest to pojęcie uniwersalne, ponieważ dotyczy całej ludzkości. Po drugie, wszystkie wymiary human security są powiązane ze sobą. Po trzecie, jest ono łatwiejsze do zapewnienia poprzez prewencję niż późniejszą interwencję. Po czwarte, jest zorientowane na człowieka (people-centred).